Włoskie lody stracciatella to jeden z najbardziej lubianych smaków we Włoszech. Kremowe, delikatne i pełne chrupiących kawałków czekolady.

Lody stracciatella narodziły się w latach 60. XX wieku w mieście Bergamo, w regionie Lombardia. Ich twórcą był włoski cukiernik Enrico Panattoni, który wpadł na pomysł dodania płynnej gorzkiej czekolady do lodów śmietankowych. W kontakcie z zimną masą czekolada natychmiast zastygała, tworząc charakterystyczne chrupiące kawałeczki. Stąd nazwa lodów „stracciatella”, która pochodzi od włoskiego słowa „stracciare”, co oznacza „rozrywać, drzeć na kawałki”.

Na blogu jest już przepis na domowe lody stracciatella, które niestety wymagają mieszania. W dzisiejszym przepisie użyłam mleka skondensowanego, które sprawia, że lody są aksamitnie kremowe, mają delikatną konsystencję i nie tworzą się w nich duże kryształki lodu. Dodatkowo to lody bez mieszania, dlatego ich przygotowanie jest wyjątkowo proste i nie wymaga maszynki do lodów ani wyjmowania masy z zamrażarki co kilka godzin.

Lody stracciatella to idealny deser na gorące letnie dni i doskonały sposób, by poczuć smak prawdziwych Włoch we własnym domu. Serdecznie zapraszam do wypróbowania przepisu!

Na blogu w zakładce LODY znajdziesz więcej przepisów na domowe lody:

• orzechowe
• cytrynowe
• truskawkowe
• śmietankowe
• bananowe
• ananasowe
• pistacjowe

Print

Włoskie lody stracciatella z mlekiem skondensowanym

Włoskie lody stracciatella z mlekiem skondensowanym to prosty deser o wyjątkowo kremowej konsystencji i chrupiących kawałkach czekolady. Przygotujesz je bez maszynki do lodów, a ich smak przeniesie Cię prosto do włoskiej gelaterii.

Rodzaj Lody

Kuchnia Włoska

Czas przygotowania 30 minuty minuty

Czas mrożenia 5 godziny godziny

Łączny czas 5 godziny godziny 30 minuty minuty

Servings 8

Author Magda

Sprzęt

• mikser lub robot kuchenny do ubicia śmietanki
• miska do przygotowania masy na lody
• silikonowa szpatułka lub łyżka do mieszania
• pojemnik do mrożenia lodów z pokrywką
• łyżka do lodów

Składniki

• 500 ml śmietanki kremówki 30% lub 36%
• 350 ml mleka skondensowanego
• 150 g kropelek czekoladowych lub gorzkiej czekolady (minimum 60% kakao)

Instrukcje

• Śmietanę kremówkę ubijamy na sztywno.
Aby dobrze ubić śmietanę, należy ją uprzednio dobrze schłodzić przez kilka godzin.
• Ubijając śmietanę na sztywną pianę, uważajmy, aby jej nie przebić, nie ubić za mocno, bo śmietana może się zważyć i przekształcić w masło.
• Do ubitej śmietany stopniowo wlewamy schłodzone mleko skondensowane i delikatnie mieszamy, aby masa pozostała puszysta i mleko było równomiernie rozprowadzone.
• Masę przekładamy do szczelnego pojemnika, zamykamy i wkładamy do zamrażarki na ok. 30 minut.

Lody z kropelkami czekoladowymi

• Do masy dodajemy kropelki czekoladowe i mieszamy np. widelcem, rozprowadzając je równomiernie.
• Masę na lody ponownie szczelnie zamykamy i wkładamy do zamrażarki na co najmniej 4-5 godziny.

Lody z czekoladą

• Czekoladę kroimy na mniejsze kawałki, przekładamy do naczynia.
• Mniejsze naczynie z kawałkami czekolady wstawiamy do odpowiednio większego naczynia, wypełnionego do połowy gorącą wodą. Woda nie może wrzeć i dotykać mniejszego naczynia.
• Czekoladę rozpuszczamy w kąpieli wodnej, mieszając od czasu do czasu, następnie odstawiamy do przestygnięcia.
• Przestudzoną czekoladę stopniowo wlewamy do zamrożonych lodów cienkim strumieniem, mieszając widelcem i rozdrabniając kawałki czekolady.
Czekolada w zetknięciu z zimną śmietanką natychmiast zastygnie i sama „poszarpie się” na idealne, chrupiące nitki.
• Masę na lody ponownie szczelnie zamykamy i wkładamy do zamrażarki na co najmniej 4-5 godziny.
  

Film

Uwagi

• Użyj bardzo zimnej śmietanki. Przed ubijaniem schładzaj śmietankę przez kilka godzin w lodówce. Dzięki temu masa będzie puszysta i stabilna.
• Aby przygotować idealną bitą śmietanę zapraszam do przeczytania poradnika: Bita śmietana – jak zrobić? Poradnik krok po kroku.
• Wyjmij lody przed podaniem. Domowe lody po kilku godzinach w zamrażarce będą jak „kamień”, dlatego przed podaniem należy przełożyć je do lodówki na ok. 15-20 minut.

WSKAZÓWKI DO PRZEPISU

Jakie mleko skondensowane wybrać: słodzone czy niesłodzone?

Wyłącznie słodzone. Mleko skondensowane niesłodzone (często nazywane zagęszczonym) ma zupełnie inną gęstość i nie zawiera cukru, który jest kluczowy dla zachowania miękkości lodów po zamrożeniu. Jeśli użyjesz mleka niesłodzonego, Twoje lody zamienią się w twardą, lodową bryłę.

Jak uzyskać idealne, chrupiące nitki czekolady, a nie twarde grudki?

Kluczem jest technika wlewania. Czekoladę należy roztopić i lekko przestudzić (nie może być gorąca, by nie stopić śmietanki). Gdy masa lodowa jest już gotowa, wlewaj czekoladę bardzo cienkim strumieniem, jednocześnie szybko i energicznie mieszając lody łyżką lub szpatułką. Czekolada w kontakcie z zimną masą natychmiast zastygnie, a mieszanie „poszarpie” ją na charakterystyczne niteczki i płatki.

Jaka czekolada jest najlepsza do lodów stracciatella?

Najlepszy kontrast smakowy uzyskuje się, używając czekolady gorzkiej o zawartości kakao między 60% a 70%. Lody na bazie mleka skondensowanego są z natury dość słodkie, więc wytrawna czekolada idealnie przełamuje tę słodycz.

W jakim pojemniku najlepiej mrozić lody?

Najlepiej sprawdzają się metalowe keksówki (podłużne formy do ciasta) lub płaskie, plastikowe bądź szklane pojemniki z solidnym zamknięciem. Metal szybko przewodzi zimno, co przyspiesza proces zamrażania. Płaski kształt pojemnika sprawia, że lody mrożą się równomiernie.

Jak długo można przechowywać takie domowe lody w zamrażalniku?

Domowe lody stracciatella na mleku skondensowanym można przechowywać w zamrażalniku do 2 tygodni. Ponieważ nie zawierają sztucznych konserwantów ani stabilizatorów, po tym czasie mogą powoli tracić swoją idealną puszystość.

Lody po wyjęciu z zamrażalnika są zbyt twarde. Co robić?

Wyjmij pojemnik z zamrażalnika na 10–15 minut przed podaniem i pozostaw w temperaturze pokojowej. Możesz też zanurzyć łyżkę do lodów w gorącej wodzie przed formowaniem gałek; ułatwi to nakładanie.

Jeśli przygotujesz danie z mojego przepisu, koniecznie daj znać w komentarzu, będzie mi ogromnie miło!

W przypadku pytań dotyczących przepisu możesz skontaktować się ze mną przez Instagram, Facebook lub zostawić komentarz pod wpisem.

Zapraszam Cię również na mojego Substacka, gdzie dzielę się dodatkowymi inspiracjami, kulisami tworzenia przepisów i włoskim klimatem prosto z kuchni.

Życzę Ci wspaniałego czasu w kuchni, smacznego i… buon appetito!

Artykuł Włoskie lody stracciatella z mlekiem skondensowanym – tylko 3 składniki pochodzi z serwisu La grande e la piccola cuoca | Włochy od kuchni | blog kulinarny.

Kurczak alla pizzaiola to jedno z tych dań, które idealnie pokazuje, że kuchnia włoska nie musi być skomplikowana, aby zachwycać smakiem. Soczyste kawałki kurczaka zanurzone w aromatycznym sosie pomidorowym z oregano, oliwkami, kaparami i bazylią, przykryte roztopioną mozzarellą smakują jak domowy obiad prosto z włoskiej trattorii.

Nazwa „pizzaiola” pochodzi od pizzy i właśnie dlatego w tym daniu znajdziecie smaki kojarzące się z klasyczną włoską pizzą: pomidory, oregano i mozzarella. „Pizzaiola” to nie tylko kurczak, ale również risotto i jajka. Jeśli kochasz tradycyjną kuchnię włoską, ten przepis na pewno zagości w Twoim domu na dłużej.

Na blogu znajdziesz także więcej przepisów na pyszne dania z kurczaka:

• Pieczony kurczak z ziołami i cytryną
• Kurczak z suszonymi pomidorami duszony w śmietanowym sosie
• Duszony kurczak z papryką po rzymsku – „Pollo alla romana”
• Kurczak pieczony w soli

Print

Kurczak alla pizzaiola w sosie pomidorowym z mozzarellą

Kurczak alla pizzaiola w sosie pomidorowym z mozzarellą to prosty i wyjątkowo aromatyczny włoski obiad, który przygotujesz w krótkim czasie. Soczysty kurczak, pomidory i ciągnąca mozzarella tworzą idealne połączenie smaków prosto z włoskiej kuchni!

Rodzaj Dania mięsne

Kuchnia Włoska

Czas przygotowania 10 minuty minuty

Czas gotowania 30 minuty minuty

Łączny czas 40 minuty minuty

Servings 4

Author Magda

Sprzęt

• nóż kuchenny
• deska do krojenia
• patelnia
• drewniana łyżka

Składniki

• 4 piersi z kurczaka
• 700 ml passaty pomidorowej
• 150 g mozzarelli
• 1-2 ząbki czosnku
• ½ łyżeczki suszonego oregano
• 1 łyżeczka kaparów
• 2-3 łyżki oliwek zielonych lub czarnych
• oliwa z oliwek
• listki bazylii
• sól
• pieprz

Instrukcje

• W dużym i szerokim garnku lub na patelni rozgrzewamy 2-3 łyżki oliwy z oliwek.
• Wrzucamy obrane ząbki czosnku, kapary oraz oliwki.
• Smażymy 2-3 minuty, mieszając od czasu do czasu.
• Wlewamy litr passaty pomidorowej; wrzucamy listki bazylii.
• Sos pomidorowy doprawiamy oregano, solą oraz pieprzem i mieszamy.
• Sos gotujemy pod przykryciem ok. 15 minut, mieszając od czasu do czasu.
  
• Piersi kurczaka doprawiamy solą, pieprzem i na rozgrzanym oleju podsmażamy na złoty kolor z obu stron.
• Do sosu pomidorowego wkładamy podsmażone piersi kurczaka i kontynuujemy duszenie kolejne 10-15 minut.
• Na wierzchu kurczaka układamy plasterki mozzarelli, przykrywamy i trzymamy na ogniu maksymalnie 5 minut, aż ser się roztopi.
  
• Kurczak alla pizzaiola podajemy od razu po przygotowaniu udekorowany listkami bazylii np. z chrupiącym pieczywem lub makaronem.
  

Film

Uwagi

• Mozzarellę warto wcześniej odsączyć z nadmiaru wody, dzięki temu sos nie będzie zbyt rzadki.
• Kurczaka nie smażymy zbyt długo, dzięki temu pozostanie soczysty.
• Kurczak alla pizzaiola doskonale komponuje się z włoskim pieczywem, makaronem spaghetti, pieczonymi ziemniakami lub lekką sałatką z rukoli.

WSKAZÓWKI DO PRZEPISU

Jaka mozzarella będzie najlepsza do kurczaka pizzaiola?

Najlepszym wyborem jest mozzarella fiordilatte lub klasyczna mozzarella w kulce dobrze odsączona z zalewy. Dzięki temu ser pięknie się rozpuści, ale nie odda zbyt dużo wody do sosu. Można także użyć mozzarelli do pizzy, szczególnie jeśli zależy nam na bardziej ciągnącym efekcie.

Jak uzyskać efekt ciągnącej mozzarelli?

Mozzarellę należy dodać pod koniec przygotowywania dania i przykryć patelnię pokrywką na kilka minut. Ważne, aby ser był dobrej jakości i nie był zbyt zimny prosto z lodówki.

Sos wyszedł zbyt kwaśny. Jak go uratować?

Aby zrównoważyć smak, dodaj do sosu szczyptę cukru (około 1/4 łyżeczki) lub odrobinę masła. Masło nie tylko złagodzi kwasowość pomidorów, ale też sprawi, że sos stanie się bardziej błyszczący i kremowy.

Jak usmażyć kurczaka, aby był soczysty?

Najważniejsze jest, aby nie smażyć go zbyt długo. Filety należy obsmażyć na dobrze rozgrzanej patelni po kilka minut z każdej strony, a następnie dokończyć gotowanie w sosie pomidorowym. Zbyt długie smażenie sprawi, że mięso stanie się suche.

Czy kurczaka można przygotować wcześniej?

Kurczak alla pizzaiola świetnie nadaje się do wcześniejszego przygotowania. Sos pomidorowy po kilku godzinach smakuje nawet lepiej, ponieważ aromaty mają czas się połączyć. Najlepiej dodać mozzarellę tuż przed podaniem i krótko poddusić pod przykryciem, aby ser się rozpuścił.

Jakie dodatki pasują do kurczaka alla pizzaiola?

Do tego dania idealnie pasują np. chrupiąca bagietka, focaccia, makaron, puree ziemniaczane, pieczone ziemniaki, ryż. We Włoszech często podaje się je po prostu z pieczywem do maczania w sosie.

Jak przechowywać kurczaka alla pizzaiola?

Danie należy przechowywać w lodówce w szczelnym pojemniku do 2–3 dni. Najlepiej odgrzewać je na patelni lub w piekarniku, aby mozzarella ponownie się rozpuściła.

Jeśli przygotujesz danie z mojego przepisu, koniecznie daj znać w komentarzu, będzie mi ogromnie miło!

W przypadku pytań dotyczących przepisu możesz skontaktować się ze mną przez Instagram, Facebook lub zostawić komentarz pod wpisem.

Zapraszam Cię również na mojego Substacka, gdzie dzielę się dodatkowymi inspiracjami, kulisami tworzenia przepisów i włoskim klimatem prosto z kuchni.

Życzę Ci wspaniałego czasu w kuchni, smacznego i… buon appetito!

Artykuł Kurczak alla pizzaiola w sosie pomidorowym z mozzarellą pochodzi z serwisu La grande e la piccola cuoca | Włochy od kuchni | blog kulinarny.

Tradycyjny chleb „pane ticinese” pochodzący z włoskojęzycznego kantonu Ticino w Szwajcarii wyróżnia się przede wszystkim swoim wyglądem i formą. Składa się z kilku (najczęściej 4–6) połączonych ze sobą podłużnych wałeczków ciasta, które po nacięciu tworzą wyraźnie oddzielone bułeczki. Po upieczeniu całość tworzy jedną, efektowną formę, a pieczywo można łatwo odrywać kawałek po kawałku rękami.

Skórka chleba jest delikatnie chrupiąca i złocista, natomiast wnętrze pozostaje miękkie, puszyste i lekko wilgotne. Dzięki temu pieczywo świetnie sprawdza się zarówno jako dodatek do posiłków, jak i baza do kanapek. Idealny do oliwy, włoskich serów, wędlin albo po prostu z masłem. We włoskich domach często pojawia się na stole podczas rodzinnych spotkań i długich kolacji.

Na blogu znajdziesz również inne przepisy na domowe pieczywo, między innymi:

• Bułeczki drożdżowe warkocze z sezamem
• Domowe bułeczki na oleju
• Domowa włoska „ciabatta” – tradycyjny przepis
• Chleb z ziarnami pieczony w garnku
• Chałka z jogurtem greckim

Print

Tradycyjny chleb z Ticino

Tradycyjny chleb z Ticino to wyjątkowe pieczywo pochodzące z włoskojęzycznej części Szwajcarii. Charakterystyczne połączone bułeczki sprawiają, że chleb idealnie nadaje się do wspólnego odrywania i podawania do włoskich przysmaków.

Rodzaj Pieczywo

Kuchnia Włoska

Czas przygotowania 3 godziny godziny

Czas pieczenia 30 minuty minuty

Łączny czas 3 godziny godziny 30 minuty minuty

Servings 6

Author Magda

Sprzęt

• duża miska do wyrabiania ciasta
• waga kuchenna
• miseczka do przygotowania zaczynu
• drewniana łyżka
• blacha do pieczenia
• papier do pieczenia
• ściereczka kuchenna
• kratka do studzenia chleba

Składniki

• 250 g mąki pszennej typu 00 lub 550
• 150 ml letniej wody
• 10 g świeżych drożdży lub 3 g suchych
• 5 g soli
• 1 łyżka oliwy z oliwek
• 1 łyżeczka miodu lub cukru
• 1 jajko
• 1 łyżka mleka

Instrukcje

• Do letniej wody dodajemy pokruszone drożdże oraz cukier.
• Rozczyn mieszamy, przykrywamy i odstawiamy na około 15 minut, aż drożdże zaczną pracować.
• Do dużej miski lub robota wsypujmy mąkę, dodajemy zaczyn i rozpoczynamy wyrabianie ciasta.
• Na koniec dodajemy oliwę oraz sól.
• Ciasto wyrabiamy przez około 10–15 minut, aż stanie się gładkie i elastyczne.
• Wyrobione ciasto przykrywamy ściereczką i odstawiamy w ciepłe miejsce na około 2 godziny. Ciasto powinno podwoić swoją objętość.
  
• Ciasto dzielimy na 6 równych porcji, z których formujemy podłużne wałeczki.
• Wałeczki ciasta układamy obok siebie na blasze wyłożonej papierem do pieczenia.
  
• Chleb przykrywamy i pozostawiamy na około 30–40 minut.
• Przed pieczeniem wierzch chleba smarujemy rozmąconym jajkiem z mlekiem.
• Na koniec za pomocą ostrego noża wykonujemy nacięcie na całej długości chleba.
  
• Chleb z Ticino pieczemy około 25–30 minut w piekarniku rozgrzanym do temperatury 200°C, aż chleb stanie się złocisty.
  

Uwagi

• Jeśli masz czas, włóż ciasto na noc do lodówki. Długie wyrastanie poprawi smak i strukturę chleba.
• Chleb świetnie pasuje do oliwy z oliwek, mortadeli, szynki prosciutto crudo i dojrzewających serów.

Jeśli przygotujesz danie z mojego przepisu, koniecznie daj znać w komentarzu, będzie mi ogromnie miło!

W przypadku pytań dotyczących przepisu możesz skontaktować się ze mną przez Instagram, Facebook lub zostawić komentarz pod wpisem.

Zapraszam Cię również na mojego Substacka, gdzie dzielę się dodatkowymi inspiracjami, kulisami tworzenia przepisów i włoskim klimatem prosto z kuchni.

Życzę Ci wspaniałego czasu w kuchni, smacznego i… buon appetito!

Artykuł Tradycyjny chleb z Ticino pochodzi z serwisu La grande e la piccola cuoca | Włochy od kuchni | blog kulinarny.

Tiramisù – historia najsłynniejszego włoskiego deseru, sekrety idealnego kremu, ciekawostki z Italii i wszystko, co warto wiedzieć o prawdziwym włoskim tiramisù.

Gdyby włoska kultura kulinarna miała wybrać swojego najsłodszego ambasadora, bez wątpienia byłoby to „tiramisù”.

Tiramisù to nie tylko deser. To kawałek włoskiej historii, rodzinnych tradycji i kulinarnej dumy. Choć dziś znajdziemy je niemal wszędzie, od Tokio po Nowy Jork, od luksusowych restauracji po domowe kuchnie, prawdziwe włoskie tiramisù rządzi się swoimi zasadami.

I właśnie o tych zasadach, sekretach, historii oraz ciekawostkach opowiem dziś we „Włochy od kuchni”.

Spis treści:

• Co oznacza słowo tiramisù?
• Skąd pochodzi tiramisù? Historia pełna sporów
• Sekret idealnego włoskiego tiramisù
• Tradycyjny przepis na tiramisù z Treviso
• Tiramisu w wyjątkowych odsłonach
• Ciekawostki o tiramisù
• Tiramisù i włoska filozofia jedzenia

Co oznacza słowo „tiramisù”?

W języku włoskim poprawna pisownia to tiramisù (z akcentem na „u”).

Słowo tiramisù pochodzi z dialektu regionu Veneto i wywodzi się od wyrażenia „tirame sù”. Dosłownie oznacza:

• „podnieś mnie”
• „dodaj mi energii”
• albo bardziej swobodnie: „popraw mi humor”

I trudno o lepszą nazwę dla deseru z kawą, mascarpone i cukrem. Włosi żartują, że tiramisù potrafi poprawić nastrój już po pierwszej łyżeczce.

Skąd pochodzi tiramisù? Historia pełna sporów

Historia tiramisù do dziś wywołuje we Włoszech gorące dyskusje. Kilka regionów twierdzi, że to właśnie tam narodził się ten legendarny deser. O jego autorstwo do dziś kłócą się dwa regiony: Wenecja Euganejska (Veneto) oraz Friuli-Wenecja Julijska.

Najczęściej mówi się jednak o regionie Veneto i mieście Treviso.

Według najbardziej znanej wersji tiramisù powstało w latach 60. XX wieku w restauracji „Le Beccherie” w Treviso. To właśnie tam cukiernik Roberto Linguanotto miał stworzyć deser inspirowany sbatudin, lokalnym przysmakiem z żółtek utartych z cukrem, który podawano dzieciom i rekonwalescentom na wzmocnienie. Do bazy dodano mascarpone, biszkopty nasączone kawą i kakao. I tak deser okazał się hitem a z czasem legendą.

Ale są też inne teorie. Niektórzy twierdzą, że podobne desery istniały dużo wcześniej, a tiramisù było inspirowane dawnymi włoskimi kremami energetycznymi podawanymi kobietom po porodzie lub osobom potrzebującym wzmocnienia.

Kolejna legenda głosi, że tiramisù narodziło się w XIX wieku w… domach publicznych w Wenecji. Madama prowadząca taki przybytek miała serwować ten wysokoenergetyczny deser klientom, aby „podnieść ich na duchu i ciele” przed powrotem do żon.

Sekret idealnego włoskiego tiramisù

1. Prawdziwe espresso

Kawa nie może być słaba ani rozwodniona.

Włoskie tiramisù powinno mieć wyraźny kawowy smak. Najlepiej użyć mocnego espresso przygotowanego w kawiarce moka.

W wielu włoskich domach kawę przygotowuje się kilka godzin wcześniej, aby dobrze ostygła.

2. Savoiardi muszą być tylko lekko zanurzone

To jeden z najczęstszych błędów.

Biszkopty nie mogą nasiąknąć jak gąbka. Powinny zostać zanurzone w kawie dosłownie na sekundę.

Dzięki temu tiramisù zachowuje strukturę i nie zamienia się w płynną masę.

3. Mascarpone nie lubi miksowania

Krem powinien być aksamitny, ale nie zbyt długo miksowany.

We Włoszech wiele osób miesza mascarpone wyłącznie ręcznie, aby krem pozostał gęsty i stabilny.

4. Mascarpone nie lubi chłodu

Nigdy nie dodajemy zimnego mascarpone prosto z lodówki do ubitych żółtek, ponieważ powstaną grudki. Ser powinien być w temperaturze pokojowej.

5. Tiramisù musi odpocząć

Najlepsze tiramisù smakuje następnego dnia.

Minimum kilka godzin w lodówce to absolutna konieczność. Smaki muszą się połączyć, a biszkopty odpowiednio zmięknąć.

6. Kakao bez cukru

Kakao powinno być gorzkie bez dodatku cukru. Sypiemy na wierzch tiramisù tuż przed podaniem, inaczej zwilgotnieje i ściemnieje w lodówce.

7. Czy w prawdziwym tiramisù są białka?

Oryginalny przepis z Treviso przewidywał użycie wyłącznie żółtek. Jednak wiele włoskich domów dodaje do kremu ubite na sztywno białka (zamiast części mascarpone), dzięki czemu deser staje się lżejszy i bardziej puszysty.

8. Czy w prawdziwym tiramisù jest alkohol?

W tradycyjnym przepisie z Treviso nie ma alkoholu, ponieważ deser ma być odpowiedni również dla dzieci i starszych osób. Jeśli chcesz trzymać się tradycji, pomiń procenty. Jeśli chcesz dodać głębi, kilka kropel Marsali lub Amaretto, wmieszanych w kawę zdziała cuda. Najważniejsze jest jednak, aby alkohol nie zdominował smaku deseru.

Tradycyjny przepis na tiramisù z Treviso

SKŁADNIKI

• 250 g savoiardi
• 150 ml kawy espresso
• gorzkie kakao

Krem mascarpone

• 700 g mascarpone
• 4 żółtka
• 125 g cukru
• 50 ml wody

PRZYGOTOWANIE

Krem mascarpone

1. Przygotowanie tiramisù rozpoczynamy od kremu z żółtek.
2. Do garnuszka wlewamy 50 ml wody, następnie wsypujemy 125 g cukru. Całość zagotowujemy na średnim ogniu, mieszając od czasu do czasu. Syrop doprowadzamy do temperatury 121°C.
3. W międzyczasie żółtka wrzucamy do szklanego naczynia i rozpoczynamy ubijanie.
4. Do żółtek stopniowo wlewamy gorący syrop z cukru, miksując do uzyskania kremowej, puszystej konsystencji. Ważne, aby syrop wlewać powoli, strużką, aby żółtka nie zamieniły się w jajecznicę.
5. Gdy krem nabierze puszystej konsystencji i schłodzi swoją temperaturę, dodajemy schłodzone mascarpone, łyżka po łyżce i miksujemy do uzyskania kremowej masy.
6. Przygotowany krem można dosłodzić cukrem pudrem według uznania, jeżeli okaże się za mało słodki.

Tiramisù – tradycyjny przepis

1. Kawę odstawiamy do wystygnięcia.
2. Przygotowujemy prostokątną formę. Moja ma wymiary 18 cm x 30 cm.
3. Dno formy smarujemy 2-3 łyżkami kremu, aby zapobiec wyciekaniu kawy z biszkoptów.
4. Na kremie układamy biszkopty wcześniej nasączone kawą, jeden obok drugiego.
5. Biszkopty przykrywamy połową kremu. Krem możemy nakładać łyżką lub szprycą.
6. Następnie układamy kolejną warstwę biszkoptów nasączonych kawą.
7. Na koniec tiramisu smarujemy ostatnią porcją kremu.
8. Tiramisu schładzamy w lodówce przynajmniej 3-4 godziny.
9. Przed podaniem wierzch tiramisu oprószamy kakao i podajemy.

Tiramisu w wyjątkowych odsłonach

Choć tradycyjna wersja z kawą i mascarpone jest absolutnie wyjątkowa, ten włoski deser ma też wiele innych pysznych odsłon. Możesz przygotować tiramisu:

• Apple Pie
• Z truskawkami
• Cytrynowe
• Pomarańczowe
• Tiramisù Mimoza z kremem cukiernicznym i ananasem

Ciekawostki o tiramisù

Włoskie mascarpone pochodzi z Lombardii

„Mascherpa” tak nazywany w lombardzkim dialekcie, mascarpone wytwarzany jest od końca XVI wieku. Kiedyś produkowany był tylko jesienią i zimą w domach, w niewielkich 100-200 gramowych porcjach i sprzedawany w materiałowych woreczkach. Dziś dzięki nowoczesnej technologii konserwowania może być produkowany i dostępny przez cały rok.

Mascarpone można też bez problemu przygotować w domu tylko z 2 składników: śmietany kremówki i soku z cytryny. Przepis znajdziecie pod podanym linkiem.

Włoskie biszkopty savoiardi pochodzą z Ligurii

Nazwa „savoiardi” pochodzi od regionu geograficznego Savoia, a ich pochodzenie sięga późnego średniowiecza, dokładnie 1348 roku. Przepis stworzony został przez kucharza Księstwa Sabaudii na cześć królewskiej rodziny odwiedzającej dwór Amedeo VI we Francji. Biszkopciki odniosły olbrzymi sukces i okrzyknięto je nazwą „savoiardi”, stając się najbardziej pożądanym deserem w Savoia.

I podobnie jak mascarpone, savoiardi można bez problemu przygotować w domu. Przepis znajdziecie pod podanym linkiem.

Tiramisù ma własne święto

Międzynarodowy Dzień Tiramisù (World Tiramisù Day) obchodzony jest 21 marca. To idealny sposób na powitanie wiosny z solidną dawką kofeiny i cukru.

W 2017 roku tiramisù zostało wpisane na listę PAT Friuli-Wenecja Julijska

Tradycyjny przepis na tiramisù został wpisany przez Ministerstwo Polityki Rolnej, Żywnościowej i Leśnej na listę tradycyjnych produktów rolno-spożywczych (PAT) regionu Friuli-Wenecja Julijska w lipcu 2017 roku oraz na listę tradycyjnych produktów rolno-spożywczych regionu Veneto w marcu 2024 roku.

Tiramisù i włoska filozofia jedzenia

Tiramisù doskonale pokazuje, czym jest włoska kuchnia. Nie chodzi o perfekcyjny wygląd i skomplikowane techniki, aby stworzyć arcydzieło. Wystarczy kilka prostych składników najwyższej jakości, chwila cierpliwości i szacunek do proporcji.

We Włoszech deser nie jest tylko deserem. To moment zatrzymania. Rozmowy. Kawy po obiedzie. Śmiechu. Niedzieli z rodziną.

I może właśnie dlatego tiramisù stało się tak ukochane na całym świecie.

Bo smakuje nie tylko kawą i mascarpone. Smakuje Italią.

A jak wygląda tiramisù w Waszym domu?

Klasyczne z kawą i mascarpone, a może macie swoją rodzinną wersję z dodatkiem amaretto, pistacji albo czekolady?

Jeśli artykuł przeniósł Was choć na chwilę do Italii, będzie mi ogromnie miło, jeśli udostępnicie go dalej osobom zakochanym we włoskiej kuchni. 💛

I koniecznie zasubskrybujcie „Włochy od kuchni”, aby nie przegapić kolejnych historii, ciekawostek i tradycyjnych przepisów prosto z Włoch.

A teraz czas na espresso i kawałek tiramisù ☕

Do zobaczenia w kolejnym wpisie i… buon appetito!

– Magda –

Artykuł Tiramisù – słodka legenda Włoch. Historia, sekrety i włoskie ciekawostki pochodzi z serwisu La grande e la piccola cuoca | Włochy od kuchni | blog kulinarny.

Drożdżówki z truskawkami, serem i kruszonką to idealny pomysł na wiosenno-letni wypiek, który zachwyca smakiem i aromatem już od pierwszego kęsa. Puszyste i delikatne ciasto drożdżowe doskonale komponuje się ze słodyczą truskawek oraz kremowym nadzieniem przygotowanym na bazie ricotty. Całość dopełnia maślana kruszonka, która po upieczeniu staje się złocista i przyjemnie chrupiąca.

Ich aromat wypełnia cały dom, a jeden kęs sprawia, że trudno poprzestać na jednej drożdżówce. To idealny wypiek na rozpoczynający się weekend i doskonały dodatek do filiżanki kawy lub popołudniowego relaksu.

Na blogu znajdziesz więcej przepisów na puszyste bułeczki, drożdżówki i słodkie wypieki:

• Drożdżówki z truskawkami, rabarbarem i kruszonką
• Drożdżowe ślimaczki z kremem
• Mleczne bułeczki z czekoladą
• Sycylijskie brioszki – „Brioche col tuppo”
• Włoska drożdżówka maślana – „Torta delle rose”
• „Maritozzi”- włoskie słodkie bułeczki z bitą śmietaną
• Buchteln – drożdżowe bułeczki buchty z marmoladą

Print

Drożdżówki z truskawkami, serem i kruszonką

Mięciutkie drożdżówki z soczystymi truskawkami, kremowym serem i maślaną kruszonką to smak lata zamknięty w jednym wypieku. Pachnące, puszyste i domowe, idealne do kawy lub na słodką chwilę przyjemności.

Rodzaj Wypieki drożdżowe

Czas przygotowania 3 godziny godziny 30 minuty minuty

Czas pieczenia 20 minuty minuty

Łączny czas 3 godziny godziny 50 minuty minuty

Servings 14

Author Magda

Sprzęt

• miska do wyrabiania ciasta
• mikser lub robot kuchenny
• wałek do ciasta
• blacha do pieczenia
• papier do pieczenia
• nóż kuchenny
• miseczka do przygotowania kruszonki
• miseczka do przygotowania nadzienia serowego
• łyżka
• pędzelek kuchenny
• kratka do studzenia wypieków

Składniki

Ciasto drożdżowe

• 500 g mąki pszennej
• 100 g masła
• 50 g cukru
• 20 g świeżych drożdży lub 5 g suchych
• 250 ml mleka lub napoju roślinnego np. owsianego
• 2 jajka w temperaturze pokojowej
• szczypta soli

Kruszonka

• 100 g mąki pszennej
• 80 g masła
• 50 g cukru pudru

Nadzienie serowe

• 250 g ricotty lub serka np. philadelphia
• 2-3 łyżki  cukru pudru
• 1 łyżeczka  cukru waniliowego

Dodatkowo

• 100 g truskawek
• 1 jajko
• 1 łyżka mleka
• cukier puder

Instrukcje

Ciasto drożdżowe

• Masło kroimy w kostkę, przekładamy do garnuszka i rozpuszczamy na małym ogniu, mieszając.
• Rozpuszczone masło odstawiamy do przestygnięcia.
• W miseczce przygotowujemy rozczyn. Rozkruszone drożdże zalewamy letnim mlekiem i mieszamy do ich rozpuszczenia.
• Do miski lub robota kuchennego wsypujemy przesianą mąkę oraz cukier.
• Stopniowo wlewamy rozczyn drożdżowy i rozpoczynamy wyrabianie ciasta.
• Jajka roztrzepujemy widelcem, wlewamy do ciasta i kontynuujemy wyrabianie ciasta.
• Na koniec wlewamy ostudzone masło i wsypujemy szczyptę soli.
• Ciasto wyrabiamy przynajmniej 10 minut, aż będzie gładkie i elastyczne.
• Wyrobione ciasto przykrywamy ściereczką i odstawiamy w ciepłe miejsce (np. do piekarnika z włączonym światełkiem) do wyrośnięcia na ok. 2-3 godziny.
  

Nadzienie serowe

• Do miseczki przekładamy ricottę, cukier puder oraz cukier waniliowy.
• Mieszamy do uzyskania gładkiej konsystencji.

Kruszonka

• Do miseczki wsypujemy mąkę, cukier puder i wrzucamy zimne masło pokrojone w kostkę.
• Składniki do kruszonki rozcieramy w palcach do uzyskania kruszonki.

Drożdżówki z truskawkami, serem i kruszonką

• Gdy ciasto podwoi swoją objętość, ponownie je wyrabiamy, następnie na stolnicy oprószonej mąką rozwałkowujemy na grubość ok. 2 cm.
• Z ciasta wykrawamy kółka o średnicy ok. 8-9 cm, które kolejno układamy na blaszkach do pieczenia wyłożonych papierem do pieczenia.
  
Drożdżówki wykładamy w odstępach, ponieważ urosną w czasie pieczenia.
• W środku drożdżówek robimy wgłębienia za pomocą np. denka szklanki.
• Następnie wykładamy po 1 łyżce nadzienia z ricotty.
  
• Na krem z ricotty wykładamy plasterki truskawek.
• Boki drożdżówek smarujemy rozmąconym jajkiem z mlekiem.
• Na koniec na wierzch drożdżówek wykładamy kruszonkę.
  
• Drożdżówki pieczemy ok. 15-18 minut w piekarniku rozgrzanym do temperatury 180°C na złoty kolor.
• Upieczone drożdżówki wyjmujemy z piekarnika i pozostawiamy do lekkiego przestygnięcia.
• Drożdżówki z truskawkami, serem i kruszonką podajemy oprószone cukrem pudrem lub udekorowane np. lukrem z cukru pudru i mleka.
  

WSKAZÓWKI DO PRZEPISU

Dlaczego ciasto drożdżowe nie wyrasta?

Najczęstsze przyczyny to:

• zbyt zimne składniki,
• za gorące mleko,
• nieaktywne drożdże,
• za chłodne miejsce do wyrastania,
• zbyt duża ilość soli.

Ciasto drożdżowe lubi ciepło i czas. Najlepiej wyrasta w temperaturze około 24–27°C.

Czy można użyć mrożonych truskawek?

Najlepiej wcześniej je rozmrozić i dobrze odsączyć z nadmiaru płynu. Mrożone owoce zawierają więcej wody, dlatego mogą wpływać na strukturę ciasta. Dobrym rozwiązaniem jest oprószenie owoców odrobiną skrobi ziemniaczanej.

Dlaczego drożdżówki wychodzą suche?

Najczęstsze powody to:

• zbyt duża ilość mąki,
• za długie pieczenie,
• zbyt mało tłuszczu w cieście.

Jaka mąka jest najlepsza do słodkich drożdżówek?

Najlepszy efekt uzyskamy, wybierając mąkę pszenną o wysokiej zawartości białka (glutenu). Idealnie sprawdza się mąka luksusowa (typ 550) lub dedykowana mąka manitoba / mąka na pizzę (typ 0). Bogate w tłuszcz i cukier ciasto potrzebuje silnej siatki glutenowej, aby unieść ciężar sera, truskawek oraz kruszonki i pozostać puszystym, a nie zbitym.

Jak utrzymać świeżość drożdżówek na drugi dzień?

Ciasto drożdżowe naturalnie czerstwieje najszybciej z powodu utraty wilgoci. Gdy drożdżówki całkowicie ostygną, przechowuj je w szczelnym pojemniku z pokrywką lub pod szklanym kloszem w temperaturze pokojowej.

Jak odświeżyć czerstwe drożdżówki?

Jeśli drożdżówki na drugi dzień straciły swoją puszystość, wystarczy włożyć je do piekarnika nagrzanego do 150°C na około 4–5 minut lub wstawić na 15–20 sekund do kuchenki mikrofalowej. Ciepło sprawi, że tłuszcz w cieście i serze ponownie zmięknie, a drożdżówka odzyska swoją świeżość i miękkość.

Jeśli przygotujesz danie z mojego przepisu, koniecznie daj znać w komentarzu, będzie mi ogromnie miło!

W przypadku pytań dotyczących przepisu możesz skontaktować się ze mną przez Instagram, Facebook lub zostawić komentarz pod wpisem.

Zapraszam Cię również na mojego Substacka, gdzie dzielę się dodatkowymi inspiracjami, kulisami tworzenia przepisów i włoskim klimatem prosto z kuchni.

Życzę Ci wspaniałego czasu w kuchni, smacznego i… buon appetito!

Artykuł Drożdżówki z truskawkami, serem i kruszonką pochodzi z serwisu La grande e la piccola cuoca | Włochy od kuchni | blog kulinarny.

Włoskie kluseczki „Capunsei mantovani” z bułki tartej i parmezanu to tradycyjny przepis z północnych Włoch, a dokładniej z okolic Mantui. Przypominają nieco gnocchi, choć przygotowuje się je zupełnie inaczej i nie zawierają ziemniaków ani mąki.

Dawniej były daniem biedniejszej kuchni wiejskiej, dziś są prawdziwym symbolem lokalnej tradycji kulinarnej Lombardii. Od 2006 roku „capunsei” znajdują się na liście lombardzkich produktów PAT (tradycyjnych produktów rolno-spożywczych).

Najczęściej podaje się je z roztopionym masłem, świeżą szałwią i dużą ilością sera Parmigiano Reggiano lub Grana Padano. Dzięki prostocie składników kluseczki zachwycają głębokim smakiem i wyjątkowym aromatem.

To idealny przepis dla miłośników tradycyjnej kuchni włoskiej oraz regionalnych potraw przekazywanych z pokolenia na pokolenie, który serdecznie Wam polecam!

Na blogu znajdziesz także wiele innych tradycyjnych przepisów na włoskie kluski i makarony, między innymi domowe gnocchi, gnudi, canederli czy regionalne specjały prosto z różnych zakątków Włoch:

• Canederli – knedle z chleba z wędzoną szynką
• „Gnudi” włoskie kluski ze szpinakiem i ricottą
• Włoskie kluseczki naleśnikowe z pesto – „Testaroli”
• Gnocchi z ciecierzycy
• Kładzione kluski z ricotty

Print

Włoskie kluseczki „Capunsei mantovani” z bułki tartej i parmezanu

"Capunsei mantovani" to tradycyjne włoskie kluseczki z Lombardii przygotowywane z bułki tartej, parmezanu i aromatycznego bulionu. Delikatne, miękkie i podane z masłem szałwiowym zachwycają prostotą oraz smakiem prawdziwej domowej kuchni włoskiej.

Rodzaj Dania mączne

Kuchnia Włoska

Czas przygotowania 2 godziny godziny

Łączny czas 2 godziny godziny

Servings 80 sztuk

Author Magda

Sprzęt

• duża miska do przygotowania masy
• garnek do gotowania kluseczek
• patelnia do masła szałwiowego
• tarka do sera
• łyżka do mieszania
• łyżka cedzakowa
• deska lub blat do formowania kluseczek
• miarka kuchenna lub waga

Składniki

• 250 g bułki tartej
• 40 g startego sera typu Parmigiano Reggiano
• 40 g rozpuszczonego masła
• 350 ml bulionu warzywnego
• 1 jajko
• gałka muszkatołowa
• sól
• pieprz

Instrukcje

• Do dużej miski wsypujemy bułkę tartą, następnie wlewamy roztopione, lekko przestudzone masło.
• Stopniowo wlewamy ciepły bulion i mieszamy, aż masa stanie się miękka oraz lekko wilgotna..
Każda bułka chłonie płyn inaczej, dlatego wlewamy bulion stopniowo, kontrolując konsystencję.
• Odstawiamy masę na około 15 minut, aby bułka dobrze wchłonęła płyn.
Ten krok sprawi, że kluseczki będą miękkie, a nie twarde jak kamień.
• Do masy na kluseczki dodajemy drobno starty parmezan oraz jajko, następnie doprawiamy do smaku gałką muszkatałową, solą oraz pieprzem.
  
• Ciasto mieszamy, aż stanie się plastyczne. Najlepiej sprawdzić to w dłoniach. Jeśli ciasto jest zbyt suche i się rozpada, dodajemy łyżkę ciepłego bulionu. Jeśli jest zbyt kleiste, podsypujemy odrobiną bułki tartej.
• Ciasto przekładamy na blat i wyrabiamy.
• Ciasto dzielimy na 2 części, formujemy 2 podłużne wałki.
• Oba kawałki ciasta przykrywamy i odstawiamy na ok. 1 godz.
  
• Ciasto kroimy na małe kawałki o wadze ok. 10 g.
• Zwilżamy dłonie wodą i formujemy podłużne kluseczki o długości ok. 5-6 cm. Tradycyjne Capunsei są grubsze na środku i mają lekko zaostrzone końce.
  
• W dużym garnku zagotowujemy osoloną wodę.
• Wrzucamy kluseczki partiami.
• Kluseczki gotujemy na małym ogniu przez około 3-4 minuty do momentu, gdy wypłyną na powierzchnię.
  
• Ugotowane kluseczki wyławiamy ostrożnie łyżką cedzakową.
• Na patelni rozpuszczamy masło i wrzucamy listki szałwii (całe lub w kawałeczkach).
• Szałwię smażymy na małym ogniu ok. 5 minut; doprawiamy solą i pieprzem.
• Kluseczki można bezpośrednio wrzucić na patelnię z roztopionym masłem i szałwią. Można je również przełożyć na talerz i polać gorącym, pachnącym masłem tuż przed podaniem.
• Na koniec warto posypać je świeżo startym parmezanem, dzięki temu będą jeszcze bardziej kremowe i pełne włoskiego smaku. Smacznego!

Film

Uwagi

• Capunsei można podawać nie tylko z masłem i szałwią. Doskonale smakują również z prostym sosem pomidorowym lub aromatycznym ragù mięsnym.

WSKAZÓWKI DO PRZEPISU

Jakiej bułki tartej najlepiej użyć?

Najlepiej sprawdzi się domowa bułka tarta z czerstwego pieczywa lub bagietki. Ważne, aby była starta na tarce o średnich oczkach lub zmielona w malakserze na teksturę przypominającą gruby piasek, a nie mąkę. Bardzo drobna bułka może sprawić, że kluseczki będą zbyt zbite i ciężkie.

Czy można przygotować Capunsei bez parmezanu?

Parmezan jest jednym z kluczowych składników tego przepisu, dlatego trudno całkowicie z niego zrezygnować. Można jednak zastąpić go serem Grana Padano, który również nada intensywny smak i aromat.

Dlaczego masa na Capunsei jest zbyt miękka?

Najczęściej dzieje się tak przez dodanie zbyt dużej ilości bulionu. Warto dolewać go stopniowo i obserwować konsystencję masy. Jeśli masa jest za rzadka, można dosypać odrobinę bułki tartej i odstawić całość na kilkanaście minut. Bułka tarta potrzebuje chwili, aby wchłonąć nadprogramowy płyn.

Jak formować Capunsei?

Kluseczki formuje się wilgotnymi dłońmi w podłużne wrzeciona o długości około 5–6 cm. Dzięki temu zachowują tradycyjny wygląd charakterystyczny dla regionu Mantui. Ważne jest, aby kluski były w miarę równe, co zapewni ich równomierne gotowanie.

Czy Capunsei można gotować w bulionie?

Wielu Włochów gotuje je bezpośrednio w lekkim bulionie warzywnym lub mięsnym. Dzięki temu kluseczki zyskują jeszcze więcej aromatu i smaku.

Z czym najlepiej podawać Capunsei?

Najbardziej tradyjnym dodatkiem jest masło z szałwią oraz świeżo starty parmezan. Można je również podawać z lekkimi sosami, pieczonym mięsem albo w aromatycznym bulionie.

Czy można przygotować Capunsei wcześniej?

Uformowane kluseczki można przechowywać w lodówce przez ok. 12 godzin przed gotowaniem. Ułóż je w jednej warstwie na desce lub tacy oprószonej bułką tartą, tak aby się nie dotykały. Przykryj luźno czystą, suchą ściereczką kuchenną i odstaw.

Czy Capunsei nadają się do mrożenia?

Najlepiej zamrażać je jeszcze przed gotowaniem. Wystarczy ułożyć je na tacy, zamrozić, a następnie przełożyć do woreczka. Gotuje się je bez rozmrażania.

Jak przechowywać gotowe Capunsei?

Po ugotowaniu można przechowywać je w lodówce do 2 dni. Najlepiej podgrzewać je na maśle z dodatkiem szałwii lub odrobiny bulionu.

Jeśli przygotujesz danie z mojego przepisu, koniecznie daj znać w komentarzu, będzie mi ogromnie miło!

W przypadku pytań dotyczących przepisu możesz skontaktować się ze mną przez Instagram, Facebook lub zostawić komentarz pod wpisem.

Zapraszam Cię również na mojego Substacka, gdzie dzielę się dodatkowymi inspiracjami, kulisami tworzenia przepisów i włoskim klimatem prosto z kuchni.

Życzę Ci wspaniałego czasu w kuchni, smacznego i… buon appetito!

Artykuł Włoskie kluseczki „Capunsei mantovani” z bułki tartej i parmezanu pochodzi z serwisu La grande e la piccola cuoca | Włochy od kuchni | blog kulinarny.

Zupa krem z pora i brokuła to idealne połączenie delikatnej słodyczy pora i wyrazistego smaku brokułów. Jest aksamitna, lekka, a jednocześnie sycąca. Świetnie sprawdzi się zarówno na codzienny obiad, jak i elegancką kolację podaną z grzankami lub prażonymi pestkami dyni.

Na blogu znajdziesz także inne przepisy na kremowe zupy warzywne, idealne na szybki, zdrowy obiad i pełne sezonowych smaków:

• Zupa krem z groszku z miętą
• Marchewkowy krem z imbirem i pomarańczą
• Zupa krem z liści rzodkiewki
• Krem z groszku, szparagów i szynki

Print

Zupa krem z pora i brokuła

Kremowa zupa z pora i brokuła to idealny pomysł na szybki, zdrowy i rozgrzewający obiad. Delikatny smak pora w połączeniu z brokułami tworzy aksamitną zupę, która zachwyca prostotą i aromatem.

Rodzaj Zupa

Czas przygotowania 10 minuty minuty

Czas gotowania 20 minuty minuty

Łączny czas 30 minuty minuty

Servings 4

Author Magda

Sprzęt

• garnek do gotowania zupy
• blender ręczny lub kielichowy
• deska do krojenia
• nóż kuchenny
• drewniana łyżka
• chochla
• miseczki lub talerze do podania zupy

Składniki

• 1 duży brokuł ok. 500 g
• 2 pory (biała i jasnozielona część)
• 2 ziemniaki
• 2 ząbki czosnku
• 1 litr bulionu warzywnego lub drobiowego
• 2-3 łyżki oliwy z oliwek
• szczypta gałki muszkatołowej
• sól i pieprz do smaku
• grzanki

Instrukcje

• Pory obieramy z zewnętrznych liści, dokładnie płuczemy, następnie kroimy w plasterki.
• Brokuła dzielimy na różyczki.
• Ziemniaki obieramy i kroimy w kostkę.
• W dużym garnku rozgrzewamy 2-3 łyżki oliwy z oliwek. Wrzucamy pory. Podsmażamy przez około 5 minut, aż zmięknie i stanie się szklisty, mieszając od czasu do czasu.
• Pod koniec dodajemy przeciśnięty przez praskę czosnek i smażymy jeszcze przez minutę, aż uwolni aromat.
• Do garnka wrzucamy ziemniaki, następnie różyczki brokuła i na średnim ogniu podsmażamy ok. 2-3 minuty, mieszając co jakiś czas.
• Na koniec wlewamy gorący bulion (płyn powinien lekko zakrywać warzywa).
• Garnek przykrywamy i gotujemy około 15-18 minut, aż warzywa będą miękkie.
• Zupę zdejmujemy z ognia. Dodajemy szczyptę gałki muszkatołowej, sól oraz pieprz do smaku.
• Przygotowaną zupę miksujemy na idealnie gładki krem.
• Zupę podajemy z chrupiącymi grzankami, pestkami dyni lub startym parmezanem.

Uwagi

• Najlepiej blendować zupę jeszcze gorącą. Jeśli krem będzie zbyt gęsty, dodaj odrobinę bulionu lub ciepłej wody.
• Zupa krem najlepiej smakuje z chrupiącymi dodatkami, które przełamują jej delikatną konsystencję np. uprażonymi na suchej patelni płatkami migdałowymi lub pestkami dyni, grzankami czosnkowymi, groszkiem ptysiowym lub chipsami z boczku.

WSKAZÓWKI DO PRZEPISU

Jakiego bulionu najlepiej użyć?

Najlepiej sprawdzi się domowy bulion warzywny lub drobiowy. Bulion warzywny podkreśli delikatny smak brokułów i pora, natomiast drobiowy nada zupie głębszego aromatu.

Co podać do zupy krem z pora i brokuła?

Idealnym dodatkiem będą:

• grzanki czosnkowe,
• prażone pestki dyni,
• chrupiący boczek,
• starty parmezan,
• świeże pieczywo,
• groszek ptysiowy.

Jak zagęścić zupę, jeśli wyszła za rzadka?

Można dodać np. ugotowanego ziemniaka, więcej brokułów, odrobinę mascarpone lub trochę tartego sera. Dobrym rozwiązaniem jest także dłuższe gotowanie bez przykrywki, aby część płynu odparowała.

Co zrobić, jeśli zupa jest zbyt gęsta?

Wystarczy dolać trochę gorącego bulionu lub wody i ponownie wymieszać. Najlepiej robić to stopniowo, aby uzyskać idealną konsystencję.

Jak przechowywać zupę krem?

Zupę najlepiej przechowywać w lodówce do 3 dni. Warto trzymać ją w szczelnie zamkniętym pojemniku, aby nie przejęła zapachów innych produktów. Przed podaniem należy ją dokładnie podgrzać, mieszając od czasu do czasu.

Czy zupę krem z pora i brokuła można mrozić?

Najlepiej zamrozić bez dodatku śmietany, ponieważ po rozmrożeniu nabiał może się lekko rozwarstwić. Po rozmrożeniu wystarczy ją podgrzać i ewentualnie dodać świeżą śmietankę.

Jeśli przygotujesz danie z mojego przepisu, koniecznie daj znać w komentarzu, będzie mi ogromnie miło!

W przypadku pytań dotyczących przepisu możesz skontaktować się ze mną przez Instagram, Facebook lub zostawić komentarz pod wpisem.

Zapraszam Cię również na mojego Substacka, gdzie dzielę się dodatkowymi inspiracjami, kulisami tworzenia przepisów i włoskim klimatem prosto z kuchni.

Życzę Ci wspaniałego czasu w kuchni, smacznego i… buon appetito!

Artykuł Zupa krem z pora i brokuła pochodzi z serwisu La grande e la piccola cuoca | Włochy od kuchni | blog kulinarny.

Trzy symbole, które zdradzają prawdziwy smak Włoch i chronią najbardziej tradycyjne włoskie produkty przed podróbkami.

Kiedy spacerujemy po włoskich targach, zaglądamy do małych salumerii albo czytamy etykiety włoskich produktów w sklepach, bardzo często widzimy tajemnicze skróty: DOP, IGP lub STG. Dla wielu osób to jedynie kolejny symbol na opakowaniu. We Włoszech jednak te trzy litery mają ogromne znaczenie. Mówią o tradycji, jakości, pochodzeniu i historii produktu.

To właśnie dzięki nim włoska kuchnia pozostaje autentyczna i chroniona przed podróbkami.

Spis treści:

• Włochy i kultura chronionych produktów
• DOP – Denominazione di Origine Protetta
• IGP – Indicazione Geografica Protetta
• STG – Specialità Tradizionale Garantita
• Dlaczego warto zwracać uwagę na certyfikaty?
• Podsumowanie

Włochy i kultura chronionych produktów

We Włoszech jedzenie nigdy nie jest „tylko jedzeniem”. To część lokalnej tożsamości. Każdy region ma swoje sery, oliwy, wędliny, makarony czy wypieki przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Unia Europejska stworzyła system ochrony produktów regionalnych, aby:

• chronić tradycyjne receptury,
• wspierać lokalnych producentów,
• zapobiegać podróbkom,
• gwarantować konsumentowi autentyczność.

Najważniejsze oznaczenia to właśnie:

• DOP
• IGP
• STG

Choć brzmią podobnie, oznaczają coś zupełnie innego.

Włochy mają obecnie około 331 produktów spożywczych DOP, IGP i STG, z czego samych produktów DOP jest 174. Dodatkowo mają też ponad 530 win DOP/IGP i 36 alkoholi z oznaczeniem geograficznym.

DOP – Denominazione di Origine Protetta

Co to znaczy? Chroniona Nazwa Pochodzenia.

To najbardziej restrykcyjne i prestiżowe oznaczenie. To “ekstraklasa” włoskich produktów.

Produkt z certyfikatem DOP musi być produkowany, przetwarzany i przygotowywany wyłącznie w określonym regionie.

Oznacza to, że absolutnie każdy etap powstawania produktu jest związany z konkretnym miejscem.

Dlaczego to takie ważne?

Bo smak produktu zależy od:

• klimatu
• jakości gleby
• lokalnych odmian
• tradycyjnych metod produkcji
• często nawet od powietrza i mikroflory regionu

Najwięcej włoskich produktów chronionych pochodzi z regionów Emilia-Romagna, Veneto, Toscana i Campania. Obecnie jest około 174 produktów spożywczych DOP.

Przykłady włoskich produktów DOP

Parmigiano Reggiano DOP

Król włoskich serów dojrzewających. Produkowany wyłącznie w określonych prowincjach regionów Emilia-Romania i Lombardia.

Mozzarella di Bufala Campana DOP

Powstaje z mleka bawolic w Kampanii i ma wyjątkowo kremową strukturę.

Prosciutto di Parma DOP

Szynka dojrzewająca tylko w okolicach Parmy, gdzie specyficzny klimat wpływa na jej smak.

Aceto Balsamico Tradizionale di Modena DOP

Prawdziwy tradycyjny ocet balsamiczny dojrzewający przez wiele lat w drewnianych beczkach.

Pistacchio Verde di Bronte DOP

Pistacje, jeden z najbardziej cenionych włoskich produktów regionalnych, wyróżniający się intensywnym smakiem, szmaragdowym kolorem i uprawą na wulkanicznych zboczach Etny na Sycylii.

Pane di Altamura DOP

Tradycyjny chleb z Apulii wypiekany z semoliny z pszenicy durum, ceniony za chrupiącą skórkę, wyjątkowy aromat i długą świeżość.

IGP – Indicazione Geografica Protetta

Co to znaczy? Chronione Oznaczenie Geograficzne.

Niebiesko-żółty znaczek jest nieco mniej restrykcyjny niż DOP, ale wciąż bardzo prestiżowy. W tym przypadku przynajmniej jeden etap produkcji musi odbywać się w danym regionie.

Surowiec (np. mięso czy mąka) może pochodzić z innego miejsca, ale specyficzna metoda produkcji i renoma produktu są nierozerwalnie związane z danym obszarem. Produkt nadal jest związany z konkretnym miejscem i tradycją, ale ma większą elastyczność produkcyjną.

We Włoszech jest obecnie około 147 produktów spożywczych IGP.

Przykłady włoskich produktów IGP

Mortadella Bologna IGP

Słynna mortadela związana z Bolonią. Musi być produkowana w Bolonii według ściśle określonych zasad, ale mięso do niej może pochodzić z innych regionów Włoch.

Bresaola della Valtellina IGP

Delikatna dojrzewająca wołowina z Lombardii. Mięso może być spoza regionu, ale proces suszenia w specyficznym klimacie doliny Valtellina jest kluczowy

Limoncello di Sorrento IGP

Aromatyczny włoski likier cytrynowy z Wybrzeża Sorrentyńskiego, przygotowywany ze skórki lokalnych cytryn o intensywnym, naturalnym zapachu i smaku.

Pomodoro di Pachino IGP

Słynne sycylijskie pomidory uprawiane w okolicach Pachino, cenione za słodycz, intensywny smak i wyjątkową soczystość.

Focaccia di Recco col Formaggio IGP

Cienkie, chrupiące ciasto drożdżowe z Ligurii wypełnione kremowym serem, będące jedną z najbardziej charakterystycznych lokalnych specjalności.

Cipolla Rossa di Tropea Calabria IGP

Słynna czerwona cebula z Kalabrii o wyjątkowej słodyczy i delikatnym smaku, ceniona zarówno na surowo, jak i w przetworach.

STG – Specialità Tradizionale Garantita

Co to znaczy? Gwarantowana Tradycyjna Specjalność.

To najrzadszy z symboli. Tutaj nie liczy się miejsce produkcji, ale metoda. Produkt STG może być wytworzony w dowolnym miejscu w Unii Europejskiej, pod warunkiem, że rygorystycznie przestrzega się tradycyjnej, historycznej receptury. STG mówi nam: „Nieważne, gdzie to robisz, ale musisz to robić dokładnie tak, jak nasi dziadkowie”.

Obecnie istnieje tylko 4 włoskich produktów STG.

Przykłady włoskich produktów STG

Pizza Napoletana STG

To właśnie oznaczenie STG określa rodzaj ciasta, czas wyrastania, sposób formowania, temperaturę pieca, a nawet strukturę brzegów pizzy. Dzięki temu prawdziwa pizza neapolitańska zachowuje swój charakter niezależnie od miejsca przygotowania, czy znajduje się w Neapolu, czy w Warszawie.

Cechą charakterystyczną pizzy neapolitańskiej jest przede wszystkim jej ciasto, które musi być przygotowane w sposób podobny do ciasta chlebowego, czyli z mąki pszennej typu „00” i całkowicie bez tłuszczu. Powinno być miękkie i elastyczne, długo wyrastające, rozciągane ręcznie w formie dysku bez dotykania brzegów, które podczas pieczenia tworzą charakterystyczny „cornicione” o wysokości 1–2 cm, podczas gdy środek ciasta ma około 2,5 mm grubości. Pieczenie musi odbywać się w piecu opalanym drewnem w temperaturze około 485°C przez maksymalnie 60–90 sekund.

W najbardziej tradycyjnej kuchni neapolitańskiej przewiduje się tylko dwie wersje jeśli chodzi o dodatki:

• Pizza Margherita – najbardziej znana i ikoniczna z pizz neapolitańskich, jest przygotowywana z pomidorów, mozzarelli fiordilatte, świeżej bazylii oraz odrobiny oliwy z oliwek extra vergine.
• Pizza Marinara – jedna z najstarszych, przygotowywana jest z pomidorów, czosnku, oregano i oliwy z oliwek extra vergine.

Amatriciana STG

W tradycyjnym przepisie sos Amatriciana STG składa się z guanciale z Amatrice podsmażanego i deglasowanego wytrawnym białym winem, pomidorów San Marzano lub pomidorów pelati, sera pecorino z Amatrice pochodzącego z gór Sibillini lub z gór Laga, świeżej lub suszonej papryczki chili, soli i pieprzu. Zgodnie z tym przepisem używanym rodzajem makaronu są spaghetti. Nie przewiduje się ani czosnku, ani cebuli, a tym bardziej użycia pancetty zamiast guanciale.

Vincisgrassi alla maceratese STG

Tradycyjna zapiekanka makaronowa pochodząca z regionu Marche, z okolic Maceraty. To bogatsza i bardziej złożona „kuzynka” lasagne, przygotowywana z warstw świeżego makaronu przełożonych intensywnym sosem mięsnym z kilku rodzajów mięsa, często z dodatkiem podrobów, wolno gotowanym i aromatycznym. Charakterystycznym elementem są także beszamel i starty ser, które nadają całości kremową, sycącą strukturę oraz złocistą, lekko chrupiącą powierzchnię po zapieczeniu.

Vincisgrassi wyróżnia się głębokim smakiem, długim czasem przygotowania i rustykalnym charakterem. To danie świąteczne i rodzinne, które najlepiej oddaje tradycyjną kuchnię Marche: prostą w duchu, ale niezwykle bogatą w smak.

Mozzarella STG

Ser o delikatnej, świeżej strukturze, chroniony oznaczeniem STG, które potwierdza jego tradycyjny sposób produkcji i autentyczny smak zgodny z włoską recepturą.

Dlaczego warto zwracać uwagę na certyfikaty?

W świecie pełnym “Parmesan-cheese” w proszku i “szynki parmeńskiej” z Chin, oznaczenia DOP i IGP są tarczą obronną dla włoskich rolników i gwarancją dla nas, konsumentów.

Wybierając te produkty, poznajemy prawdziwe smaki regionów Włoch, mamy większą gwarancję jakości, wybieramy autentyczne włoskie produkty, wspieramy bioróżnorodność i setki lat tradycji, która inaczej mogłaby zginąć w starciu z przemysłową masówką.

Przy następnej wizycie w delikatesach odwróćcie opakowanie i poszukajcie tych małych, kolorowych słoneczek. Wasze podniebienie (i włoski rolnik) będą Wam wdzięczni!

Podsumowanie

A Ty? Na jakie włoskie produkty z oznaczeniem DOP lub IGP zwracacie uwagę najczęściej?

Zapisz się na newsletter „Włochy od kuchni”, aby nie przegapić kolejnych opowieści o smaku Italii!

– Magda –

Artykuł Włoskie certyfikaty DOP, IGP i STG. Co oznaczają włoskie oznaczenia jakości? pochodzi z serwisu La grande e la piccola cuoca | Włochy od kuchni | blog kulinarny.

Frittata z warzywami w wersji pieczonej to jedno z tych dań, które we Włoszech przygotowuje się bardzo często. Jest prosta, aromatyczna i można ją zrobić praktycznie z tego, co akurat mamy w lodówce. W przeciwieństwie do klasycznego omletu, włoska frittata jest grubsza, bardziej puszysta i pełna dodatków. Wersja pieczona wychodzi wyjątkowo delikatna, a przy tym nie wymaga stania przy patelni. Można ją podawać na ciepło lub na zimno, dlatego świetnie sprawdza się także do lunchboxa czy na piknik.

We Włoszech bardzo popularna jest frittata z cukinią, ziemniakami, cebulą lub szpinakiem. Dziś przygotujemy lekką, kolorową frittatę pieczoną z warzywami.

Na blogu znajdziecie także inne przepisy na włoskie frittaty:

• Neapolitańska frittata ze spaghetti
• Pieczona frittata amatriciana z ziemniakami i boczkiem
• Pieczona frittata ze szparagami
• Pieczona frittata z brokułami

Print

Frittata z warzywami w wersji pieczonej

Frittata z warzywami w wersji pieczonej to prosty i pyszny pomysł na lekki obiad lub kolację pełną smaku. Delikatne jajka, kolorowe warzywa i aromatyczne zioła tworzą razem danie, które smakuje doskonale zarówno na ciepło, jak i na zimno.

Rodzaj Frittata

Kuchnia Włoska

Czas przygotowania 30 minuty minuty

Czas pieczenia 45 minuty minuty

Łączny czas 1 godzina godzina 15 minuty minuty

Servings 6

Author Magda

Sprzęt

• patelnia
• nóż kuchenny
• deska do krojenia
• szpatułka lub łyżka drewniana
• miska
• trzepaczka
• sitko lub durszlak
• forma do pieczenia kwadratowa o boku 25 cm
• papier do pieczenia

Składniki

• 10 jaj
• 1 papryka czerwona
• 1 cukinia
• 150 g zielonych szparagów
• 100 g szpinaku
• 200 g ricotty
• 50 g startego parmezanu
• 1-2 ząbki czosnku
• 1-2 łyżeczki suszonego oregano
• listki bazylii
• oliwa z oliwek
• sól
• pieprz

Instrukcje

• Cukinię oraz paprykę kroimy w kostkę.
• Szparagi kroimy na mniejsze kawałki, główki odkładamy na później.
• Na patelni rozgrzewamy 2-3 łyżki oliwy z oliwek, następnie wrzucamy ząbki czosnku oraz paprykę i podsmażamy, mieszając od czasu do czasu.
• Po ok. 5 minutach dodajemy pokrojoną w kostkę cukinię, szparagi oraz listki bazylii i kontynuujemy smażenie kolejne 5 minut.
• Na koniec dodajemy szpinak, doprawiamy solą, pieprzem oraz oregano i mieszamy.
• Warzywa odstawiamy do wystygnięcia, najlepiej na sitku, aby pozbyć się nadmiaru oleju i wody.
  
• W misce ubijamy jaja z ricottą, startym parmezanem, solą i pieprzem.
Jajka mieszamy energicznymi ruchami, dzięki czemu do masy dostanie się więcej powietrza, a frittata po upieczeniu będzie bardziej puszysta.
• Na koniec do masy jajecznej dodajemy warzywa i mieszamy do połączenia się wszystkich składników.
  
• Całość przelewamy do formy do pieczenia o boku lub średnicy 25 cm wyłożonej papierem do pieczenia.
• Przed pieczeniem na wierzchu frittaty układamy główki szparagów.
  
• Pieczemy ok. 40-50 minut w piekarniku rozgrzanym do temperatury 180°C (środkowa półka piekarnika), aż frittata się zetnie, a wierzch ładnie zrumieni.
• Upieczoną frittatę z warzywami wyjmujemy z piekarnika i podajemy od razu po przygotowania.

Film

Uwagi

• Frittata powinna być delikatna i lekko kremowa w środku. Zbyt długie pieczenie sprawi, że stanie się sucha.
• Frittata świetnie smakuje także na zimno. To idealne danie do lunchboxa, na piknik albo szybki posiłek następnego dnia.

WSKAZÓWKI DO PRZEPISU

Czym właściwie jest frittata?

Frittata to tradycyjne włoskie danie przypominające omlet, jednak bardziej sycące i pieczone lub smażone w całości. Przygotowuje się ją głównie z jajek oraz dodatków takich jak warzywa, sery, zioła czy mięso.

Wersja pieczona jest szczególnie wygodna, ponieważ nie wymaga przewracania omletu na patelni. Dzięki pieczeniu frittata równomiernie się ścina, pozostaje puszysta i łatwo można przygotować większą porcję dla całej rodziny.

Jakie warzywa najlepiej nadają się do pieczonej frittaty?

Do frittaty świetnie pasują niemal wszystkie warzywa, jednak najlepiej sprawdzają się te, które po upieczeniu zachowują smak i strukturę.

Najpopularniejsze dodatki to:

• cukinia,
• papryka,
• pomidory koktajlowe,
• szpinak,
• cebula,
• brokuły,
• pieczarki,
• szparagi,
• por,
• ziemniaki.

Czy warzywa trzeba wcześniej podsmażyć?

Podsmażenie pozwala:

• odparować nadmiar wody,
• wydobyć smak warzyw,
• uniknąć wodnistej konsystencji frittaty.

Szczególnie ważne jest to w przypadku cukinii, pieczarek, szpinaku czy pomidorów. Surowe warzywa mogą puścić dużo soku podczas pieczenia i sprawić, że spód i środek będzie zbyt mokry lub wręcz surowy.

Jak uzyskać puszystą konsystencję frittaty?

Sekretem puszystej frittaty jest odpowiednie napowietrzenie masy jajecznej. Warto dokładnie roztrzepać jajka, nie piec zbyt długo i używać umiarkowanej temperatury. Dzięki temu frittata będzie miękka, kremowa i lekka.

Jakie sery najlepiej pasują do frittaty?

Najczęściej wybierane są:

• feta,
• mozzarella,
• cheddar,
• parmezan,
• kozi ser,
• ricotta.

Jak długo można przechowywać frittatę w lodówce?

Frittata zachowuje świeżość przez około 2–3 dni. Należy przechowywać ją w szczelnym pojemniku w lodówce.

Jak sprawdzić, czy frittata jest już upieczona w środku?

Wbij nóż lub patyczek w sam środek dania. Jeśli wyjdzie czysty, a masa wokół nie jest płynna, frittata jest gotowa. Pamiętaj, że frittata „dochodzi” jeszcze przez 2-3 minuty po wyjęciu z pieca.

Jeśli przygotujesz danie z mojego przepisu, koniecznie daj znać w komentarzu, będzie mi ogromnie miło!

W przypadku pytań dotyczących przepisu możesz skontaktować się ze mną przez Instagram, Facebook lub zostawić komentarz pod wpisem.

Zapraszam Cię również na mojego Substacka, gdzie dzielę się dodatkowymi inspiracjami, kulisami tworzenia przepisów i włoskim klimatem prosto z kuchni.

Życzę Ci wspaniałego czasu w kuchni, smacznego i… buon appetito!

Artykuł Frittata z warzywami w wersji pieczonej pochodzi z serwisu La grande e la piccola cuoca | Włochy od kuchni | blog kulinarny.

Kaszotto ze szparagami i cukinią to pomysł na lekki, sezonowy obiad pełen smaku i prostych składników. Delikatna kasza, chrupiące warzywa i kremowa konsystencja tworzą połączenie, które sprawdzi się zarówno na szybki lunch, jak i rodzinny obiad. To danie jest sycące, a jednocześnie lekkie i świeże.

Jeśli lubisz proste i pełne warzyw dania jednogarnkowe, koniecznie zajrzyj do pozostałych przepisów na blogu:

• Kremowe risotto ze szparagami
• Kasza pęczak z kurczakiem i pieczarkami
• Kaszotto pomidorowe z cukinią i papryką
• Kremowe risotto z brokułami
• Risotto z cukinią i pietruszkowym pesto

Print

Kaszotto ze szparagami i cukinią

Kaszotto ze szparagami i cukinią to lekka i pełna smaku propozycja na sezonowy obiad. Delikatne warzywa i aksamitna konsystencja sprawiają, że trudno poprzestać na jednej porcji.

Rodzaj Jednogarnkowe

Kuchnia Włoska

Czas przygotowania 10 minuty minuty

Czas gotowania 30 minuty minuty

Łączny czas 40 minuty minuty

Servings 4

Author Magda

Sprzęt

• nóż kuchenny
• deska do krojenia
• garnek do gotowania kaszotto
• drewniana łyżka
• chochla

Składniki

• 200 g kaszy jęczmiennej
• 1 pęczek zielonych szparagów
• 2 cukinie
• 1 cebula
• 1-2 ząbki czosnku
• 600-700 ml bulionu warzywnego
• 3 łyżki  oliwy z oliwek
• natka pietruszki
• sól 
• pieprz

Instrukcje

• Szparagi myjemy, osuszamy, usuwamy suche i twarde końcówki.
• Szparagi kroimy na mniejsze kawałki ok. 2 cm, główki odkładamy na później.
• Cukinie kroimy w półplasterki lub ćwierćplasterki.
• W garnku lub na patelni rozgrzewamy 3-4 łyżki oliwy, następnie wrzucamy drobno posiekaną cebulę z czosnkiem.
• Podsmażamy kilka minut na małym ogniu, mieszając od czasu do czasu.
• Wrzucamy kaszę i prażymy ok. 1-2 minuty, mieszając.
• Stopniowo dolewamy ciepły bulion, podobnie jak przy risotto. Kolejną porcję płynu dolewamy dopiero wtedy, gdy poprzednia zostanie wchłonięta.
• Po około 10 minutach dodajemy cukinię i szparagi. Gotujemy, aż kasza będzie miękka i kremowa.
• Na koniec dodajemy główki szparagów, które potrzebują tylko 3-4 minuty gotowania.
• Kaszotto doprawiamy do smaku solą oraz pieprzem i dokładnie mieszamy.
• Przygotowane kaszotto podajemy od razu po przygotowaniu posypane świeżą natką pietruszki.
  

Uwagi

• Do dania możesz dodać także groszek, szpinak lub inne sezonowe warzywa.
• Bulion dolewaj stopniowo, dzięki temu kaszotto będzie bardziej kremowe.
• Zdrewniałe końcówki szparagów możesz wrzucić do bulionu, którym podlewasz kaszotto. Dzięki temu danie będzie miało jeszcze intensywniejszy aromat.
• Szparagi i cukinia najlepiej smakują, gdy nie są rozgotowane. Jeśli lubisz bardzo chrupiące warzywa, możesz je podsmażyć oddzielnie na maśle i dodać do kaszy na samym końcu.

WSKAZÓWKI DO PRZEPISU

Jaka kasza najlepiej sprawdzi się przygotowując kaszotto?

Kaszotto można przygotować z kaszy pęczak, orkiszowej, jęczmiennej, gryczanej niepalonej lub komosy ryżowej.

Czy lepsze są zielone czy białe szparagi?

Do kaszotto zdecydowanie częściej wybiera się zielone szparagi. Są delikatniejsze, szybciej się gotują i mają bardziej świeży, lekko orzechowy smak.

Białe szparagi również mogą się sprawdzić, ale wymagają większej obróbki. Zielone lepiej komponują się z cukinią i lekkim charakterem potrawy.

Czy do kaszotto można dodać mięso?

Popularnymi dodatkami jest grillowany kurczak, pieczony indyk, łosoś, krewetki lub podsmażony boczek.

Jeśli przygotujesz danie z mojego przepisu, koniecznie daj znać w komentarzu, będzie mi ogromnie miło!

W przypadku pytań dotyczących przepisu możesz skontaktować się ze mną przez Instagram, Facebook lub zostawić komentarz pod wpisem.

Zapraszam Cię również na mojego Substacka, gdzie dzielę się dodatkowymi inspiracjami, kulisami tworzenia przepisów i włoskim klimatem prosto z kuchni.

Życzę Ci wspaniałego czasu w kuchni, smacznego i… buon appetito!

Artykuł Kaszotto ze szparagami i cukinią pochodzi z serwisu La grande e la piccola cuoca | Włochy od kuchni | blog kulinarny.